Twee geliefden hebben elkaar net gevonden, maar weten dat hun liefde niet lang kan duren. In 'Een zachte dans' maakt een vrouw een afscheidsbericht voor de man van wie ze houdt. Met haar cello als houvast probeert ze het proces van pijn, verzet en afscheid te verwerken. Ze vindt troost in haar herinneringen aan de schoonheid van de liefde. De man antwoordt woordeloos, dansend wat zij niet meer kan dragen. Samen bewegen ze naar het onvermijdelijke einde. Niet zwaar of duister, maar licht, met een overgave die even pijnlijk als teder is.