Soms zoeken ze troost, soms weigeren ze juist hardnekkig en op het komische af om zich te laten troosten en hullen zich koppig in stilte. Met haar cello als rode draad beweegt Doris tussen muziek, tekst en spel. Ze schakelt moeiteloos tussen intiem en groots en tussen licht en zwaar. Waar taal tekortschiet, neemt de muziek het over.

Componisten Chopin, Liszt, Wiegerink en Van Goens klinken door in een voorstelling die laveert tussen herkenning en vervreemding. Want troost laat zich niet afdwingen, maar wel vinden – daar waar je het het minst verwacht. Troost is een persoonlijke en muzikale zoektocht naar wat ons overeind houdt.