De componist Johannes Brahms (1833-1897) was een superster van zijn tijd; een joviale, bohemien achtige figuur in het centrum van de Weense fin de siècle high society. Maar zijn brieven en late composities vertellen een ander verhaal. Brahms keek terug op een aaneenschakeling van mislukte verkeringen - dertien in totaal - en gefrustreerde pogingen om een levenspartner te vinden. De late solowerken voor piano zijn even uitbundig als melancholisch en belichten zijn diepgewortelde tristesse: "slaapliedjes voor mijn verdriet", zoals Brahms ze omschreef. Deze donkere hoek van Brahms' leven inspireerde Wallace Stevens gedicht "Anglais mort à Florence" en voor componiste Vanessa Lann bracht de combinatie van deze tekst en Brahms' late stukken het idee van een substantieel werk voor twee pianoduo's op twee piano's. In deze 35' minuten durende fantasie citeert en becommentarieert Lann originele Brahms-composities en verkent ze de wereld van de "quatres mains" pianotechniek tot het uiterste.