Vijf vragen aan Stadscomponist Jan-Peter de Graaff

Voorafgaand aan de Dag van de Componist belden wij hem over zijn premièrestuk.

Hoe is het om voor één dag stadscomponist te zijn?

Het is niet makkelijk om daar een beeld van te vormen, vooral omdat Den Haag op de Dag van de Componist een vrij vol programma heeft. Maar ik voel me natuurlijk zeer vereerd. Het is een bijzondere taak om Den Haag te vangen in een stadslied. Den Haag heeft al drie stadsliederen; alle drie hebben ze een eigen kijk op de stad. O, o, Den Haag van HarryJekkers, Wat voor weer zou het zijn in Den Haag van Annie M.G. Schmidt en I Don't Wanna Die In Den Haag door Lasse Passage, een Noorse singer-songwriter. Heel inspirerend.

Wat is jouw band met de stad?

Ik woon al 13 jaar in Den Haag, ik heb hier gestudeerd en op verschillende plekken gewoond.

Wat is jouw beeld van de stad?

Ik heb een haat-liefdeverhouding met de stad. Mijn studententijd was heerlijk. Ik heb allerlei projecten kunnen organiseren. En ik heb mijn eerste opera hier geschreven. De stad heeft veel te bieden en er zijn veel leuke plekjes. Maar ze lijkt wel samengesteld te zijn uit verschillende dorpen met een eigen karakter, waardoor de stad als geheel een slordige kluwe lijkt. Er is sprake van een constante verkeersopstopping. De mensen uit de verschillende wijken leven langs elkaar heen zonder contact te maken. Het strand en de duinen is één groot pretpark. Het is allemaal net niet goed geregeld, alsof de stad gebouwd is op halfslachtige compromissen die net haar doel niet bereiken. Iedereen in de stad heeft wel wat te zeiken en met oud en nieuw is Den Haag één grote chaos.

Hoe verwerk je dat in je compositie?

De tekstschrijver Bas van Putten verwerkt de verschillende indrukken en ervaringen van Den Haag in de tekst die gaat over de vraag: “Stel dat Den Haag over honderd jaar onder water is gelopen en een nieuw Atlantis is geworden: Hoe kijk je dan terug op Den Haag?” Op muzikaal vlak verwerk ik de constante twisten die in de stad plaatsvinden: het sjieke deel van de rijke Hagenaars ten westen versus het armere gedeelte van de Hagenezen ten oosten van de Laan van Meerdervoort, de ambtenarij versus de burgers, klimaatactivisten versus de agrarische industrie. Het begint met een keurige foxtrot en het eindigt in een wilde samba. Verder hoor je het stuk regelmatig hinken tussen twee akkoorden die niet goed bij elkaar lijken te passen, om het gevoel van het constante wikken en wegen vorm te geven.

Wat vind je van de Dag van de Componist?

De Dag van de Componist is het beste moment om te laten zien dat de Nieuwe Mozart zowaar je overbuurman zou kunnen zijn. Het is mooi om te zien dat het vak van componist verspreid is over heel Nederland en dat het zoveel verschillende vormen kan aannemen. Het is één uitbarsting van creativiteit. Bovendien laat het ook zien dat componeren iets heel normaals is, horend bij een levende muziekcultuur!